Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Ωραία, νέα κι ατυχής (στον ακαδημαϊκό στίβο)

Απ' οταν έγινα κι επισήμως διδάκτορας όλοι οι γνωστοί και συγγενείς δείχνουν κάπως απογοητευμένοι όταν ακούνε οτι "δουλεύω ακόμα σε σχολείο". Η ακαδημαϊκή καριέρα θα τους φαινόταν πιο ταιριαστή, αφού πλέον είμαι και πιστοποιημένα "ειδικός" σε έναν τομέα και άρα μπορώ να τον διδάξω σε ανώτερο ιδρυμα. Όπως είπε άλλωστε και μια γνωστή μου "η ακαδημαϊκή κοινοτητα σε τιμησε με το να σε κάνει μέλος της, τώρα πρέπει να την τιμήσεις κι εσύ προσφέροντας τις γνωσεις σου"! Αν στο πουν έτσι, το θεωρείς σχεδόν χρέος σου να ψαχτείς για εύρεση εργασίας σε κάποιο πρόγραμμα- προπτυχιακό, μετατυχιακό, οτιδήποτε. 
Εδώ πρέπει να πούμε οτι στο εξωτερικό υπάρχουν πολλές ευκαιρίες, με καλά λεφτά. Πολύ καλά λεφτά. Αν αντέχεις να πας να μεινεις στον αρκτικό κύκλο, η Νορβηγία πλήρωνει 4.000ευρώ το μήνα και σε κάνει Επίκουρο με τη μια αν έχεις Διδακτορικό! 
Στα πάτρια, θέσεις υπάρχουν. Αλλά θέλει ενδελεχές ψάξιμο για αιτήσεις, ανοιγματα θέσεων και "τρύπες". Εκτός από ενημέρωση χρειάζεται και τύχη (εκει που ζητάνε να ταιριάζει το επαγγελματικό-μορφωτικό προφίλ σου). Κι ενίοτε η "τύχη" μπορεί να είναι ανάλογη και του γνωστού "με το σπαθί μου" (με το οποίο πήρε το Όσκαρ η Βάνα Μπάρμπα): με λίγα λόγια, αν τυχαίνει να σε γουστάρει κανείς στην ακαδημαϊκή κοινότητα τότε θα σου φτιάξει μια θεσούλα δίπλα του εντελώς φωτογραφημένη για εσένα. 
Σε φίλη (ξανθιά, καλλίπυγο, πρασινομάτα), η μεγάλη συμπάθεια για το άτομο της που έτρεφε ακαδημαϊκός -για την ακρίβεια οι βλέψεις του να γινει κατι μεταξύ τους και να την αποσπάσει σε σχολείο στην επαρχία όπου δίδασκε- έγιναν κίνητρο να μεσολαβήσει στο να υπογράψει σύμβαση για διδασκαλία στο Τμήμα του. Γι' αυτη τη θέση είχα συναφες διδακτορικό και γενικότερα "δυνατό" επαγγελματικό προφίλ. Θα μπορούσα δηλαδή να έχω πάρει αυτη τη θεση αξιοκρατικά, αν υπήρχε αξιοκρατία. Απλώς επειδή είμαστε πολλοί οι άξιοι εκεί έξω, ε, αν δείχνεις ωραια με μινι φούστα έχεις περισσοτερες πιθανότητες να πιάσεις θέση. Κι επειδή δεν εχω πιάσει ακόμα καμία θεση αξιοκρατικά -ουτε καν μερικές που ήταν τελείως "χαμαλοδουλειά" στο Πανεπιστήμιο-, μπορειτε να καταλάβετε οτι δεν φοράω μινι φούστες.
Καταλήγοντας, θελω να πω δυο πράγματα.
Το πρώτο, οτι ο Πανεπιστημιακός χώρος ειναι βαθύτατα ανδροκρατούμενος και πατριαρχικός στις δομές του, οπότε καθίσταται εξαιρετικά δύσκολο να αναδειχθεις εκεί αν είσαι γυναίκα- ευτυχώς όχι ακατόρθωτο, η τριμελής μου περιλάμβανε μια τέτοια, καταπληκτική γυναίκα ακαδημαϊκό.
Το δεύτερο, δεν είμαι καθόλου σιγουρη οτι θελω να δουλέψω σε έναν τέτοιο χώρο, γεμάτο φατρίες, συνδικάτα, εμμονικούς καρεκλοκένταυρους, μονολιθικούς ξερόλες. 
Το Διδακτορικό το έκανα γιατί ερωτευτήκα το θέμα μου- όσο παράξενο κι αν ακούγεται αυτό. Ερωτεύτηκα την έρευνα, την επικοινωνία με άγνωστο κόσμο για να βρισκω βιβλία και πληροφορίες. Ήταν πέντε χρόνια αφόρητα κουραστικά και ταυτόχρονα απίστευτα μεταμορφωτικά για εμένα. Ανακάλυψα πτυχές μου που δεν ήξερα οτι υπάρχουν, εκπαιδεύτηκα με άλλους τρόπους που δεν περιλαμβάνονταν στο διάβασμα, μορφώθηκα σε κάτι νέο σχεδόν οσμωτικά, ακούσια. 
Κι αυτό το νέο το αγαπώ γιατί είναι βαθιά επηρεασμένο από τους μέντορές μου, που ήταν ασύλληπτα πρότυπα σε τομείς μη- εκπαιδευτικούς: καταπληκτικοί στη διαχειριση σχέσεων, στην απόσβεση κρίσεων, στην οριοθέτηση των γύρω τους, στην στήριξη θέσεών κι απόψεων, στην ρητορική. 
Οπότε, να ξέρετε οτι κάθε μέρα τιμώ το διδακτορικό μου, με το να είμαι ένας νέος, πιο ώριμος και ολοκληρωμένος άνθρωπος, ανάμεσά σας. 
Κι αν η τύχη το φέρει -και όχι το "σπαθί μου"-θα χαρώ κάποια στιγμή να διδάξω όσα έμαθα σε ένα τμήμα φοιτητών. Κι αν πάλι όχι, ποσώς με ενδιαφέρει, μιας και αγαπώ τη δουλειά μου στο σχολείο. 
Οπότε, μην στενοχωριέσαι για εμένα θεία, ξαδερφε, μαμά. 
Είμαι πολύ ευτυχισμένη γιατί πέρασα μια υπέροχη εποχή μαθητείας και από αυτή βγήκα δυνατότερη. Και με λιγότερες τάσεις αυτοκτονίας. Ε κάτι πρέπει να σημαίνει κι αυτό!

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

Η καταγωγή των ειδών

Πάντα ήμουν υπέρμαχος της θεωρία του Δαρβίνου για την καταγωγή των ειδών και συνεχίζω να απορώ που κυκλοφορεί με "διακριτικότητα" στα σχολικά βιβλία και στο τέλος της χρονιάς, "εξαιρείται" από την εξεταστέα ύλη (ας μην την μάθουν βρε αδερφέ, δεν είναι και κατιτίς σημαντικόν άλλωστε).
Το επίμαχο σημείο στη θεωρία, δεν είναι φυσικά  η καταγωγή των άλλων ειδών, αλλά του ανθρώπου και υπάρχουν πολλοί γύρω μας που γελούν ειρωνικά λέγοντα σου "δηλαδή εσύ πιστεύεις ότι εξελιχθήκαμε από τους πιθήκους," ενώ κατα τη γνώμη τους είμαστε μέρος ενός σοφού θεϊκού σχεδίου. Συχνά, τέτοιες ατάκες ακούω από μητέρες μαθητών μου, και αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να έχεις κάνει και παιδιά και να μην αποδέχεσαι ακόμα την ζωώδη πλευρά του ανθρώπινου οργανισμού.
Από τη μέρα που έμεινα έγκυος, έχω σιχαθεί τον εαυτό μου!
Έχω διαρκή σιελόρροια, σαν σαλιγκάρι. Τα σάλια μου αφρίζουν (σαμπανιζέ, αν δεις το ποτήρι μισογεμάτο) και το να τα καταπιείς σου γυρνάει τ' άντερα. 
Επειδή καταπίνω συνέχεια τα αφρισμένα σάλια, προφανώς καταπίνω και αέρα. Πολύ αέρα. Ρεύομαι συνεχώς- εγώ που δεν πρέπει να έχω ρευτεί μπροστά σε κόσμο ποτέ στην ως τώρα ζωή μου. 
Μου φεύγουν αέρια. Βρομερά. Όταν λέμε βρομερά, εννοούμε σε μια μυρωδιά που δεν έχεις ξαναμυρίσει. Καθαρό μεθάνιο. Νομίζεις ότι θα ανάψεις σπίρτο και θα αναφλεγεί η κιλότα. 
Το σάλιο -να επιστρέψω- επιπλέον είναι πικρό. Το νερό δεν πίνεται. Τι φίλτρα το περάσαμε, τι λεμόνια του στιψαμε. Τώρα τη βγάζω είτε με λεμονάδες αραιωμένες με νερό, είτε με περιέ γεύση λάιμ (αυτή η εγκυμοσύνη ρέπει στο γκουρμέ, τι να κάνω;).
Δοκιμάσαμε και το μεγάλο ομοιοπαθητικό σουξέ "βραχιολάκι για τη ναυτία'- βασισμένο σε γνώσεις βελονισμού- και είτε δεν βρήκα το σωστό σημείο να το τοποθετήσω (τι διάολο, ολοκληρο διδακτορικό πήρα, δε μπορώ να μετρησω τρια δάχτυλα στον καρπό και να βρω τη θέση ανάμεσα στους τενοντες;), είτε μαύρη δουλειά κάνει. Μια φορά, η επιστήμη και η παραεπιστήμη, μαζί μου έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά.
Δε μπορώ να φάω τίποτα σε λαχανικό και με βιταμίνες, το ξερνάω σχεδόν αμέσως. Το μόνο που αντέχει το στομάχι μου είναι σφολιατοειδή (800 θερμίδες το κομμάτι), πίτσες, ψωμί με σαλάμι, τοστ και γενικώς ό,τι πιο ανθυγιεινό κυκλοφορεί στην αγορά. Δυο φορές προσπάθησα να φάω ψάρια- αχ αυτά τα Ωμέγα λιπαρά που βοηθούν στην ανάπτυξη του εγκεφάλου του εμβρύου- αλλά κατέληξαν να κολυμπούν στη λεκάνη, μαζί με άλλα γαστρικά υγρά. Σκέφτομαι οτι το παιδί θα γεννηθεί με ένα χοτ-ντογκ στο χέρι.
Είμαι μια κινούμενη αηδία! Έχω ζαλάδες, ναυτία, δε μπορώ να πιω νερό, δε μπορώ να φάω τίποτα υγιεινό (εγώ, ο ορισμός της υγιεινής διατροφής! Που ως τώρα ζούσα με νερόβραστα!), όταν τρώω είμαι ένα σίχαμα διότι τρώω θερμιδοφόρες αηδίες φτωχές σε διατροφική αξία, ρεύομαι διαρκώς, κλάνω διαρκώς, και συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο την απεχθή, αηδιαστική μου συγγένεια όχι με ένα πίθηκο, αλλά με ένα γουρούνι. Αν ακόμα πιστεύετε οτι ο Παντοδύναμος, είχε αυτό στο μυαλό του για το ανθρώπινο είδος, τότε πιθανολογώ θα μπορούσε να έχει σκεφτεί κι ένα σοφότερο, απλούστερο και λιγότερο σιχαμερό τρόπο να αναπαράγουμε το είδος μας (διότι ο τρόπος ειναι σιχαμερός, είτε το πιάσεις από το σεξ, είτε το φτάσεις στην περιοδο της εγκυμοσύνης και στον τοκετό). 
Με αυτό το ατράνταχτο επιχείρημα ελπίζω να πείθονται και οι πιο φανατικοί, για την καταγωγή του ανθρώπου από άλλα ανώτερα θηλαστικά. Η Φύση έκανε ότι καλυτερο μπορούσε, δημιουργησε έναν πολυπλοκο νοήμονα οργανισμό, που όταν του αλλάζεις μια μεταβλητή (π.χ υπερέκριση προγεστερόνης) ταράζεται η ισορροπία του (ζαλάδες και ναυτία).

Και βλέπω και κάθε μέρα τη Μενεγάκη με την κοιλιά τούρλα και να τρώει τον άμπακο, και ούτε μυρωδιές την ενοχλούν, ούτε ταλαιπωρημένη δείχνει, την κοιτάω να χορεύει να κουνιέται και να χαζογελάει και λέω κι εγώ, γιατί ρε Φύση δε μπορούσα κι εγώ να έχω μια τόσο εύκολη εγκυμοσύνη; Γιατί ρε Δαρβίνε; Γιατί; Βασανίζονται τόσο οι έγκυες πιθηκίνες; Οι εγκυμονούσες δελφίνες και φάλαινες; Εγώ γιατί;

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Ονειρεμένος γάμος (εγώ, εσύ, οι dEUS και 2-3 κολλητοί)

Αν υπήρχε αληθινή ελευθερία, αν δηλαδή οι άνθρωποι δεν εξαρτώνταν από το τι συνηθίζεται να γίνεται σε μια συγκεκριμένη περίσταση, τι θα πουν τα πεθερικά ή οι καλεσμένοι. 

Αν υπήρχε αληθινό ενδιαφέρον απο τον γαμπρό (που 9/10 φορές θέλει να αναλάβει κάποιος άλλος τις ετοιμασίες και αυτός να παραστεί σαν guest-star στον γάμο) για την νύφη (που 9/10 φορές έχει ονειρευτεί τον γάμο της σε καμια 15αριά εκδοχές και περιμένει κάποιον να μοιραστεί εξισου τον ενθουσιασμό της). 

Αν υπήρχαν κότσια ώστε να υποστηρίξουν στο σόι τους, ότι ο γάμος ειναι μια μεγάλη γιορτή για να ένα συγκεκριμένο ζευγάρι (που π.χ ακουει φανατικά indie μουσική και γελά με τις δεξιώσεις γάμων και τα πεταμενα λεφτά σε εξεζητημένες πολυτέλειες), τότε, αυτό το ζευγάρι μπορεί να είχε εναν προσωπικό γάμο που να τους ικανοποιεί:

οι προσκλήσεις να ειχαν σχήμα βινυλίου

η νύφη να μην βάλει ψηλοτάκουνα με στρας, αλλά ό,τι τη βολεύει 
(και η μάνα της ας μην έρθει στο γάμο άμα δε θέλει να τη δει ετσι, σαν καμιά παρακατιανή)
 
  η τουρτα να θυμίζει τα κοινά αγαπημένα τους βιβλία
 
και αντί για τραπεζώματα, να έχουν  finger-food και ποτά στον κήπο ενός φίλου
 και χορό με δικές τους playlists 
για την ένωση δυο ανθρώπων που αγαπιούνται 
και ξέρουν να χαίρονται τη ζωή και όλες τις στιγμές τους.
 
 "let's get married 
in a big Cathedral, by a priest
'cause if I'm the man that you love the most, 
you can say I do, at least!"

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

End

Όταν έκανα πρόβες την παρουσίαση του Διδακτορικού, κάποιες φορές, πηγαίνοντας να πατήσω το βελάκι για να προχωρήσω στην επόμενη διαφάνεια, το χέρι μου ξέφευγε και πάταγα το από πάνω κουμπί: το πλήκτρο end. Έτσι μεταφερόμουν στο τέλος της παρουσίασης, έχανα τον ειρμό μου και, φυσικά, πάθαινα πανικούς -"αν συμβεί αυτό στην υποστήριξη του διδακτορικού και χάσω τα λόγια μου, οποία ανοργανωσιά και αμηχανία". 
Προκειμένου να αποφύγω τέτοιο λάθος, πήρα και ξήλωσα το πλήκτρο end.
Το έβγαλα και το έβαλα σε ένα συρτάρι και δε μου έλειψε καθόλου. 
Και δε θα το έβαζα ξανά στη θέση του, αν το λάπτοπ μου δεν είχε αρχίσει να με αφήνει, έτσι κι αλλιώς, κομμάτι κομμάτι (πρώτα η μπαταρία, μετά το τροφοδοτικό, η μητρική, το DVD-R, το πλήκτρο f3) οπότε είπα να επιστρέψω στη θέση του, τουλάχιστον, το end.

Είναι γελοίο, το ξέρω, αλλά από τη μέρα που το έβαλα πίσω, με θλίβει η παρουσία του εκεί. Είναι σα να μου θυμίζει ότι μερικά πράγματα τελείωσαν οριστικά. Και μάλιστα τελειώσαν χωρίς να αποτελέσουν μια νέα αρχή για κάτι άλλο. Και δεν εννοώ επαγγελματικά. Εκεί σχεδόν όλα τα διδακτορικά, ανοίγουν πόρτες. Εννοώ προσωπικά. Ανθρώπους που ήταν σημαντικοί για εσένα αλλά ζούσατε σε διαφορετικούς κόσμους και συναντιόμασταν λόγω της δουλειάς, ξαφνικά η δουλειά τελείωσε και τους χάνεις. 
End.

Τέλειωσε και δεν είπες και ποτέ αυτά που ήθελες. Εντάξει, τα φαντάζονται. Φαντάζονται ότι τους εκτιμάς και θες να τους πεις όμορφα λόγια. Αλλά δεν τα είπες ποτέ. Τα δικά σου, αυτά που ήθελες. Γιατί αισθάνεσαι γελοία όταν γίνεσαι συναισθηματική, και όταν μιλάς με τον Μεγάλο λέτε αηδίες τύπου "Ινδιάννα, έτσι πήρα, να δω τι κάνεις" κι εσύ λες κάτι ανόητο τύπου "ε, τρέχω με την τάδε για εκείνο το μεταπτυχιακό που θα διδάξουμε μαζί" ενώ στην αλήθεια θες να του πεις "χρωστάς ακόμα κάτι τεκίλες από το 2008 ρε τσιφούτη, κατέβα με τις πυζάμες στο μπαρ κάτω από το σπίτι σου και πάμε να τα πιούμε, για να σου πω ότι είχες άδικο, το διδακτορικό δεν είναι μόνο μια αρχή, είναι και μια ταφόπλακα: όλων των ωραίων που είχες ζήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή κι εκείνων που περίμενες και ποτέ δεν ήρθαν". 
Αλλά δε θα το πω ποτέ αυτό. Θα συνεχίσω να λέω αμήχανες αηδίες. 
Γιατί το τέλος είναι πάντα θλιβερό και αποστομωτικό.
Το τέλος είναι πικρό.
Και το πλήκτρο δε μου φταίει σε τίποτα. 
Μόνο η κοινωνική μου αδεξιότητα και η ανασφάλειά μου.
Μόνο εγώ. 
Μόνη εγώ.
Τέλος.

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

Ινδιάννα Διδάκτωρ

Πάντα, κάπου είναι καλοκαίρι (και πάντα, κάπου χειμώνας)
Θα έχεις στρες και θα χάσεις τα λόγια σου στην παρουσίαση στα πρώτα 30 δευτερόλεπτα.
Θα κάνεις μια παύση και θα μονολογήσεις "αρχίσαμε..."
και μετά θα σκεφτείς "το 'χω, μπορώ, πάμε, δυνατά"!
Και θα τους τα πεις- όπως τα ξέρεις, όπως τα κατάλαβες, όπως τα έζησες, όπως θες να τα δουν -τέλος πάντων.

Η 7μελής σου θα μοιάζει σαν μικρογραφία της ακαδημαϊκής κοινότητας
(θα υπάρχει ένας που ψάχνεται για αλλαγές
και δύο που τις θέλουν αλλά δεν είναι σίγουροι οτι εφαρμόζονται
ένας άσχετος που θα τα βρίσκει όλα καλά, γιατί δεν καταλαβαίνει και πολλά
κι ένας γραφικός- που θα σου κάνει σχόλια γεμάτα εμπάθεια, γιατί καταλάθος συμπεριέλαβες στη βιβλιογραφία συνάδελφο με τον οποίο είναι στα μαχαίρια!-
και φυσικά θα υπάρχει ένας ανταγωνιστικός -που θα έχει βγάλει φλύκταινες όσο σε επαινούν
και θα κάνει μόνο μια ερώτηση κι αυτή για να σε ταπεινώσει
(δε θα τα καταφέρει αλλά θα στενοχωρηθείς)
κι ο Μεγάλος, θα αγωνιά μαζί σου,
για το καμίνι των ερωτήσεων που σε τσουρουφλίζει
αλλά δε θα μπορεί να κάνει κάτι για να σε σώσει
"γιατί αυτό είναι το τυπικό "καψόνι" για να γίνεις δεκτός στον ακαδημαϊκό κόσμο")

Όπως είπε κι ένας φίλος "μια ώρα βασανιστήριο, για πάντα Διδάκτορας"!

Ομολογώ ότι ακόμα δεν το έχω χαρεί- εννοώ όλα μου φαίνονται πιο περίπλοκα και δύσκολα πια.
Μια χαρά ήταν ο κόσμος με τις βεβαιότητες και τις απλοϊκές μου σκέψεις παλιά,
για καλό άραγε μπήκα σε όλη αυτη τη διαδικασία κι έμαθα να σκέφτομαι αλλιώς,
τόσο περιπλοκά και "σφαιρικά";
Για καλό πια, θα έχω αγχος για τα πάντα, γιατί για όλα υπάρχουν υπέρ και κατά, οφέλη και ζημιές και μονίμως θα αισθάνομαι πως δεν θα είμαι επαρκής, γιατί είναι αδύνατον να είσαι επαρκής σε ένα κόσμο που σου ζητά ταυτόχρονα τόσα πολλά και διαφορετικά;

Σε όποιον με ρωτάει λέω πόσο χαρούμενη είμαι, αλλά στην πραγματικότητα (και μη με ρωτησεις πάλι τι είναι η "πραγματικότητα", είναι αυτό που ζούμε και ερμηνευουμε ως πραγματικό, ο καθένας μας), θέλω να χωθώ κάτω από το πάπλωμα, να κλάψω με την ησυχία μου.
Να κλάψω από συγκίνηση για όσα έζησα και έμαθα, για το πόσο καλά μου φέρθηκαν άνθρωποι και πόσο κομπλεξικά άλλοι, για τις ευκαιρίες να γίνω δημιουργική ή τους επαγγελματικούς δρόμους που άνοιξαν, και φυσικά, γιατί το τέλος κάθε πράγματος μπορεί να είναι μια άρχη άλλων πραγμάτων, αλλά συνεχίζει να είναι ένα τέλος.
Θέλω να μπω κάτω από το πάπλωμα και να κλάψω, γιατί το τέλος του διδακτορικού είναι το τέλος μια σχέσης. Μαθητείας μεν, σχέσης δε. Είναι ένας χωρισμός. Και δεν θέλω να χωρίζω...

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Η υποστήριξη του διδακτορικού

Η υποστήριξη του διδακτορικού είναι μια πονεμένη υπόθεση.
Πρόκειται για μια αγχωτική διαδικασία "εξέτασης", ακόμα κι αν έχεις την πιο άσχετη, αδιάβαστη και βαριεστημένη επταμελή.
Αν, πάλι, έχεις κάνει και καμιά έρευνα που δεν προχωρά τα τετριμμένα, αλλά πορεύεται σε νέες κατευθύνσεις, τότε οι πιθανότητες να βρεις "χαλαρή" επιτροπή εξανεμίζονται.
Κι αν ο επιβλέποντάς σου, θέλει να τρίψει το έργο σας στα μούτρα όλων των αθηριοσκληρωτικών συναδέλφων του, τότε η επταμελής σου θα απαρτίζεται από εκείνους τους οποίους δε μπορούσε να πείσει χρόνια για τα οφέλη των νέων μεθόδων σας  και θέλει να τους "ενημερώσεις" εσύ για τα νέα δεδομένα στην επιστήμη σας. Σε αυτη την περίπτωση, ο μέντοράς σου σε έχει πετάξει σε κανονική "ιερά εξέταση", και μπορώ να σου πω ότι αυτό δεν είναι πολύ καλό.
Θα ακούσεις σχόλια που θα βρίθουν εμπάθειας -όχι ειδικά για εσένα αλλά κυρίως για τον επιβλέποντά σου και όλους τους μοντερνιστές που δε τους αφήνουν να κάνουν τη δουλειά τους, όπως την ξέρουν χρόνια τώρα. Τα επιχειρήματα θα είναι αψυχολόγητα και θα προσπαθείς να καταλάβεις "γιατί με επιμένει με τόσο μένος σε μια τόσο απειροελάχιστη λεπτομέρεια;". 
Με λίγα λόγια, αν είσαι στη δεύτερη κατηγορία, φίλε μου, πρέπει να γνωρίζεις ότι: θα υποστείς μισή ώρα που θα παρουσιάζεις το έργο σου και θα αισθάνεσαι άβολα (μην κάνεις παρουσίαση μεγαλύτερη της μισής ώρας, βαριούνται και αυτό είναι εις βάρος σου) και άλλη μισή ώρα που θα σε ρωτάνε διάφορα και θα νιώθεις ότι καταρρέεις μπροστά στο άγχος των περιστάσεων (αν αρχίσουν την ξύλινη γλώσσα των ακαδημαϊκών, ανάθεμα τι θα καταλάβεις). Αυτή τη μια ώρα σύνολο, πρέπει να είσαι ευγενικός, ταπεινός και να αποφεύγεις βεβαιότητες (θα ξεκινάς την πρόταση με "νομίζω" κι ας λέει ο Έκο ότι μετά από 5 χρόνια δουλειάς κάθε υποψήφιος διδάκτωρ οφείλει να ξέρει κι όχι να νομίζει) και ό,τι και να σου πουν- εμπαθές, προσβλητικό, υποτιμητικό, εσύ θα σκέφτεσαι: "κάνω μια ώρα υπομονή, κι είμαι διδάκτορας για μια ζωή". Μην τους ειρωνευτείς, μην τους βρίσεις, δώσε τόπο στην οργή. Θα γίνεις διδάκτορας για μια ζωή!

ΥΓ. Ισχύει και το κλασικό, και ναι, θα το δοκιμάσω. Αυτό που λένε, ότι αν κάποιος σε αγχώνει, φαντάσου τον με τα εσώρουχά του, και αμέσως χάνει όλο το κύρος του; Εντάξει, για βρακί δεν το βλέπω, αλλά πραγματικά θα προσπαθήσω να σκεφτώ ότι είμαστε σε ταβέρνα μετά από συνέδριο εκείνη την ώρα, και με ρωτάνε διάφορα, πολύ καλοπροαίρετα, ανάμεσα στα ποτήρια που γεμίζουν και αδειάζουν. Θα το κάνω και ελπίζω να μην πάθω γλωσσοδέτη. Αχ, μη πάθεις γλωσσοδέτη, μην πάθεις γλωσσοδέτη, μην πάθεις γλωσσοδέτη...

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Πού κάνω αίτηση για την υιοθεσία μου;


Πριν λίγο μου τηλεφώνησε μια φίλη υποψήφια διδακτόρισσα, που ο δικός της Επιβλέπων τη χώνει ασυστόλως σε επιτηρήσεις, να μου πει ότι πήγε να κάνει επιτήρηση σε μάθημα του Μεγάλου.
-Μπαίνω και μου λέει "α, δε θα σας χρειαστώ, κακώς σας ταλαιπώρησαν", κι έκατσε κι έκανε επιτήρηση μόνος του και στα δύο μαθήματα, μου είπε όλο χαρά. "Τι καλός που είναι μωρεεέ"!

Πώς είναι μερικοί γονείς που καμαρώνουν για τα παιδιά τους;
Ε, δε μπόρεσα να αποφύγω να σκεφτώ -για άλλη μια φορά- ότι ο Μεγάλος
είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους που
δε θα προσπαθήσουν να αποφύγουν τις ευθύνες τους
δε θα σου φορτώσουν τη δουλειά τους
δε θα καρπωθούν τους κόπους σου
θα σου φερθούν με ευγένεια και σεβασμό
θα προσπαθήσουν να σε βοηθήσουν.

Και νιώθω μια παράξενη χαρά όταν κι άλλοι αναγνωρίζουν τα καλά στοιχεία του
μια παράξενη υπερηφάνεια, λες και είναι -ξέρω κι εγώ;- γονιός μου
μια ηλίθια περιαυτολογική περηφάνια -καμαρώνεις έμμεσα που ένας τόσο καλός άνθρωπος
σε δέχτηκε να δουλέψεις μαζί του κι έκανε κι εσένα καλή.

Αν συνεχίσω με αυτό το ρυθμό θαυμασμού, βέβαια,
το διδακτορικό θα τελειώσει με αίτηση, από μεριάς μου, για υιοθεσία από τον Μεγάλο
και το ανησυχητικό, για τη σωφροσύνη του εγχειρήματος, είναι ότι ο Μεγάλος, παίζει και να δεχτεί!
:)
υπόσχομαι να είμαι υποδειγματικό (κακομαθημένο) μοναχοπαίδι!